2 YAŞ SENDROMU GELMİŞ HOŞGELMİŞ

 Böyle de bir geçiş dönemi varmış. Bu konuyla ilgili ulaşabildiğim her şeyi okudum.  İş yerinde 2 yaşında çocukları olan arkadaşlarım o kadar gözümü korkuttular ki, en iyisi şu garip hamile halimle hazırlıklı olup, kılıçlarımı kuşanayım dedim.
 
   2 yaş sendromu dedikleri süreç daha  erken de başlayabilirmiş bir kaç ay geçte yaşanabilirmiş.

Kızım 15 aylıkken ikinciye hamile olduğumu öğrenmiştim. 18 aylıkken hamileliğimin riskli olması nedeniyle rapor kullanmaya başladım. Evde kızımla beraberdik. Doğum öncesi onunla vakit geçirmek iyi gelecekti. Tam da evde yalnız kaldığımız o dönemde kızım istediklerini ağlayarak istemeye başladı. Allahım hiç te alışık değildim böyle tavırlara. Öyle böyle bir ağlama degil susmuyordu, tutturuyordu. Halbuki doğduğundan bu yana sakin, sorunsuz bir bebek olduğu için bana bu durum oldukça yıpratıcı geliyor du. Sabretmeliydim geçecekti. Ama hamileliğin de verdiği tuhaflıkla gerçekten geriliyordum.

   İyisi mi umursamamalıyım diye karar verdim. O ağladı ben oda da bırakıp çıktım. Ağlaması bitince hiçbir şey olmamış gibi yanıma gelip oyun oynamaya devam ediyordu. En büyük sorun ise yemek meselesi oldu bizde. Kendi kendine gayet iyi yemek yiyen bebek gitti. Herşeyi reddeden bir bebek geldi. Beraber denedik olmadı, yemek tabaklarında Picasso olma yarışına girdim yine olmadı. En sonunda onu da boş verdim. Aç kalmaya tahammül etmez, gelir yer dedim. Yine olma dı. Aç kaldı. Mutfak masasına meyve, sebze, zeytin gibi yiyecekler bıraktım. Sonunda direnemedi. Gelip ufaktan yemeye başladı.

   Bizde ağlayarak istemek, bişeylere sinirlenmek iki hafta kadar sürdü. Yemek meselesi 2 ayı geçti. Ama anladım ki, neyi kafama takarsak, sanırım hissediyorlar ve tam da o konuda inatçı davranıyorlar. Eğer umursamaz , sakin tavrımızı korursak kolayca atlatabiliriz. Elbette hep söylerim, her çocuk aynı değil. Kızım normal de de sakin, uyumlu bir çocuk. Diğer çocuklarda daha uzun sürebilir. Ya da hiç yaşanmayabilir.


   Sadece bırakın ağlasın demiyorum elbette, sevdiğinizi ifade edin, onun hizasına inip, gözlerine bakarak, onu anladığınızı anlatın. Ya da tutturma dediğimiz bir durum söz konusu ise konuyu dağıtın, ilgisini direk heyecanla farklı bir konuya çekin. Ve kesinlikle bunun bebeklikten çocukluğa geçiş dönemi olduğunu. Minik bebeğinizin artık büyüdüğünü. Bu durumun kalıcı olmayacağını düşünüp sabredin ve takmak yerine bu duruma büyüyor diyerek, sevinmeye çalışın.