BEBEK UYKU EĞİTİMİ: YA TUTARSA

UYKU EĞİTİMİ: YA TUTARSA

Bu konu;  çok taraflı, çok yazılıp çizilen bir konu olduğu için değinmeden geçemedim.

Bende ki uzun yıllar sonra evlat sahibi olabilmenin verdiği mermahet ve özlemle, etraftaki eğitim yanlısı annelerin tecrübelerinin harmanıydı aslında.

Gülsu’yu ilk üç ay sanılanın aksine genelde rahat bıraktım. Ama okuduklarımdan esinlenerek belli bir rutini de hep oldu.  Fayda sağladı mı evet. Ağlatma taraftarı değildim ben, halada değilim. Hele ki ikinci bebeğin yıprattığı şu günlerde bile ağlatarak eğitmeyi sevmiyorum. Ya da biz buna, bebeğin ağlamalarına dayanamayan anne duygusu diyelim.  Gülsu hem gündüz hem de gece uykuları  düzenli bir bebekti .

Rutinler, alışkanlıklar, arada ağladığında kucağa alıp sakinleşince yeniden yatağa koymalar işe yaramıştı.

Uykusu gelince tam saatinde destek almadan, sallanmadan uyurdu.

Oğlumda tutmadı ne yazık ki… Ama umut etmek güzeldir diyerek, yolumuza devam edip sabırla bekliyoruz kendi kendine uyuma alışkanlığı kazanmasını.

Ben özgüveni  tavan yapmış biri değilim, olmayı çok isterdim. Bu durumun yetiştirilme tarzımla ve ilk çocuk olmam nedeniyle duyulan kaygılardan ileri geldiğini düşünüyorum. Bu yüzden de bana göre özgüvenin ilk adımı bebekle yakın olmak.

Kızım doğduğundan beri çok fazla koyun koyuna  olalım gibi talepleri olmadı. Ama oğlum dip dibe yaşayalım, beraber büyüyelim modun da.  Bu yüzden her bebek farklı söylemi çok ta doğru.

Ee malum anne- baba aynı, ev aynı, sevgi aynı ama her bebekte uyku ritmi aynı olmuyor işte.

Aslında bu durumda eğitimden yana değilim, ama karşıda değilim. Ben erken işe başlayacak olmam ve ilk bebekte kolay bir bebeğe sahip olmam nedeni ile uyku eğitimi vermedim. Ama kızım gayette düzenli uyku alışkanlığı olan bir bebekti. Şu anda hala uykusu geldiğinde zaman ve mekan farketmeksizin gider ve uyur.

Neden bunu böyle çekiyorsun uyku eğitimi ver kurtul diyen annelere ,  ben bebek ağlatmayı hele de uyku konusunda ağlatmayı içime sindiremiyorum diyerek yoluma devam ediyorum.

Ya tutarsa diyerek kendi kendine uyuma alışkanlığı kazanmaları daha çok içime siniyor. Elbet oğlumda ablası gibi düzenli ve yeterli uyuyacak diye hayal ediyorum.  Ama eğitim yanlısı olanların onayladığım birkaç fikirleri var,

·         Bebeğin uykusunun gelmesini beklemeden yatağa götürülmesi,

·         Belli bir rutin oluşturulması,

·         Uyku arkadaşı,

Bunlar benim için yeterli ve epey fayda gördüklerim.

Çok eğitim yanlısı olmadığım için kısa bir yazı olacak ama kendimce uyku rutini oluşturduktan sonra, uykuya hazırlık için bebeği yatağa bıraktığınızda ağladıktan sonra göz teması kurmadan kucağınıza alıp biraz pış pışlayıp sakinleşince yatağına bırakabilirsiniz, evet yine söylüyorum her bebek farklı ama bunu her ağlama krizinde yaparsanız zaten bebek kendini güvende hisseder ve kısa bir süre sonra kendi kendine uyku becerisi gelişir.

Bu yöntemde kızımda çok işe taramıştı. Oğlumda henüz yaramadı ama bunu yaklaşık 3 ay kadar ailemin yanında kalmamdan ve bebek içi bir uyku rutini oluşturamamdan kaynaklandığını düşünüyorum. Yine de kendi kendine uykuya dalıyor ama genelde yanımda olmak veya sallanmak istiyor. İşte buda ilk 3 ay patron bebek dememin azizliği :)