İkinci Bebek Yola Çıktığında...

  Kızımın 15 aylık olduğu, ben işe giderken bakacak kimsemiz olmadığı için eşimin izin alıp evde kızıma baktığı zor günlerden biriydi.
    Şehir dışında yaşayan kardeşim yanımıza gelip ameliyat olmuştu. Oda ameliyat olunca bana daha çok ihtiyaç olur diye eşimi işe yollayıp, bu kez ben izin almıştım.     Kardeşimi hastaneye pansumana götürdüm, eve dönerken etraf benimle beraber dönüyordu, ilk defa o kadar yoğun şehir içi trafiğinde araç kullanıyor olmama bağladım durumu. Eve geldik ve doktorun verdiği ilaçları almayı unuttuğumuzu farkettik. Ben yürüyerek evime çok yakın olan eczaneye gittim. İlaçları aldım. Eve yaklaşırken içimden bir ses keşke bir tanede test alsaydım dedi, başka bir ses saçmalama dr. sana tekrar anne olman çok zor dedi üstelikte korunuyorsun diye diger sesi bastırdı. Ama evin tam kapısında dayanamadım ve ilk sesin kurbanı olup geri dönüp testi aldım. Eve geldim, nasılsa hamile değildim. Attım testi bi köşeye koyuldum günlük hayatıma.

    Ertesi sabah yatak benimle dönmeye başladı, tansiyonum düşüyordu sanırım sıcaklardan. Aman harca gitsin testi de rahatla dedim, aldım, yaptım. Testi yapmamla heybetli iki çizgiyi görmem bir oldu.
    Evde kardeşim ve kızım uyuyor du. Saçma ydi ben hamile olamazdım. Hem olmamalıydım kızımı emziriyordum. Daha kızıma bakacak birini bile bulamamıştım. 

Hastaneye gittim. Kan verdim. 1 saat bekleyemezdim. Muayene de olmaya karar verdim. Dr. a durumumu hızlıca anlattım. Rahim duvarı kalınlaşmış dedi. Eee yani??? Ne kadar günün geçti dedi anlamadım dedim.

    Bu kez son adet tarihin ne zaman diye sordu. Günüm degil yılım geçti diyecektim saçma sapan espriler yapabilecek durumda değildim demedim.

Dr bey 15 aylık kızım var benim, doğumdan sonra regl olmadım, muayene olduğumda da sorun olmadığı emzirmeden kaynaklandığı söylendi dedim.

Hımm dedi ben gebelik kesesi göremiyorum muhtemelen dış gebelik dedi.

Bu kez ikinciye anne olasım geldi. Sanki yıllardır ikinci bebeğe hamileydim de başına bi iş gelecek diye duydum içim acıdı.

Vaktim yoktu eve geldim. Bu günde ise gitmemeliydim bu konu netleşmeliydi.

Kızım Gülsu'yu gördüğüm anda ona ihanet etmiş hissediyor hamile değilim diyordum.

Dış gebelik olabilir cümlesi aklıma gelincede Hayır değil. Benim bebeğim orda diyip bir anda aslan kesiliyordum.

Daha öğle bile olmamıştı. Kendi dr.umu aradım. Durumu anlattım. Çok sevindim gel bakalım dedi. Girer girmez odaya da sağlam bir azarladı. Yıllarca anne olman için uğraştık. Şimdi bu ne surat dedi. Cevap vermedim. Haklıydı ben nankörüm diye düşünmüştüm.

   Konuşmadan test sonucunu koydum masaya. Oraya giderken diğer hastanede sabah verdiğim kan testi sonucunu almıştım. Teste baktı gel sana keseyi göstereyim dedi gayet iddialı.

Keseyi gördük eve döndük. Tuhaftım. Hemde çok. Gülsu uyuduktan sonra aglamaya başladım. Onu emzirmenin yollarını aradım. Birkaç yakın arkadaşıma ağlayarak haber verdim. Yaparsın sen, 2 tane bebeğe gül gibi bakarsın cümlesiydi duymak istediğim, ama duymadım.

Tek derdim kızımdı aslında evet evet oydu.

Üzülür müydü? O çok küçüktü ben işe geri döndüğümde. Haksızlık yapıyor hissi beni bitiriyordu. Bu his samimi söylemek gerekirse ben doğum yapıp kardeşi 2 aylık olana kadar hep devam etti.

    Hep ona karşı suçlu hissettim kendimi. Ama onu kardeşine sarılıp, severken görünce de iyiki bu inatçı sürpriz başımıza gelmiş diyorum.

Hamileligi öğrendikten 2 hafta sonra şiddetli kanamalarım başladı. Hastaneye bebeği kaybettim diye gittim. Hamileligim fiziksel olarak rahat, ağrısız, sancısız geçti ama hep ciddi derecede bebeği kaybetme riskimiz vardı. 

    Sık sık hastanede yattım. Kızımı özlediğim için de dayamayıp ben eve gitmek istiyorum diye çok ağladığım oldu. Çok şükür artık hayatıma bir çiçek bir  böcekle gayet neşeli, mutlu ve iyiki doğmuşsunuz diyerek devam ediyorum.

    Ne derler ; bir çocuk hiç çocuk iki çocuk çok cocuk ee o zaman ikiyi yapan üçüde yapar.

Saygılar :)