Biz Büyüdük ve Kirlendi Dünya...

    Bu aralar yazamıyorum. İşler güçler, telaşlar. Çocuklarla dolu dizgin oyunlar.
   Aklımda paylaşacağım çok fazla şey var ama bir türlü fırsat bulamıyorum.
   Son zamanlarda sosyal medyada, içlerinde yakın arkadaşlarımın da bulunduğu,  canımı çok sıkan paylaşımlar okuyorum. Ne yazık ki çocukların da dahil edildiği.
   Neden bu minicik yürekleri düşman etme, korkutma, savaşa ve savaş materyallerine ilgi çekme çabası anlamıyorum.
   Eşi polis olan bir anne 2 yaşlarında kız çocuğunu parkta diğer çocuklarla oynarken video çekmiş. Çocuk "ama benim babam polis silahı var seni vurur heee".... diyor. Başka bir annede oyuna dahil oluyor. Çınar'ın da kocaman silahı var diye.
   Şaka olmalı... Neden ama neden? Oynayacak, öğretilecek ne çok şey var. Çoğunu oynamaya ve öğretmeye zaman bulamadığı için çokça üzülen hatta vicdan azabı duyan anneler de var. Onları seviyorum.
    Bir meslek grubuna düşmanlık, savaşa özendirmek, ilgiyi ve öğrenmeyi böylesi arınamadığımız pis mevzulara çekmeye çalışmak... Ne kadar acı...
   Yapmayın arkadaşlar , anneler, öğretmenler... Ögretmenler diyorum çünkü, yazın bir süre İstanbul'da kaldım. İstanbul'a bağlı bir köy ana okulunda, çocukların oyuncak sepetlerinde sayısız silah, plastikten yapılmış ķılıçlar gördüm. Öğretmenle sohbet ettik. İnceden inceye tepkimi belirttim. Üzerime düşeni yaptığımı ve sonuca vardığımı düşünüyorum. Parkta ki anne ve öğretmen arkadaşa dair detaylara girmiyorum, kimseyi kırmak, yermek değil niyetim. Ama ne olur vazgeçelim artık.
  Doktor iğne yapar, polis çağırırım, bak onun babası asker demekten vazgeçelim. Düzen belli, durum belli. Erkek çocuk bebekle oynamasın diye diye sayısız baba çocuğunun bezini değiştirmekten, karnını biberon tutmak suretiyle de olsa doyurmaktan aciz. Ne ince, sayfalar dolusu yazılar yazılacak, saatlerce konuşulacak konular bunlar. Ahh günlük hayatımdan vakit bulduğum zamanlar da hepsini anlatıp içimi dökmek isterim.
  Kısacası çocuklarım, çocuklarımız nefreti, düşmanlığı, savaşı ve pislik içeren hiç bir duyguyu hissetmesin. Bilmesin. Tanımasın.
Çok mu zor. Hayır hiç değil. Sevmediğim insanlar var benim de malesef. Keşke hiç olmasa ama var. Sevmediğim insanları bile gülümseyerek anlatmaya çalışıyorum çocuklarıma.
 Onlar bu dünyanın ince hesaplarından eksik kalsın. Kalsın ki fazla gelsin iyilikleri ve güzellikleri bu hayata. Hepimize umut olsun onlar.
  Çiçekleri, böcekleri, çamurla oynamayı sevsinler. Silahla, kılıçla değil.
 Bugünlerde derdimiz çamurlu kıyafet lekeleri olsun da. Yarınlarımız da çocuğum kavgalarda boy gösterdi olmasın. Hani kirlenmek güzeldir ya, toprakla, boyalarla kirlensin onlar. Biz büyüdük ve kirlendi dünya diye mırıldanmasınlar hiç ama hiç...
   Son 2 yıldır annelik içime işlediğinden bu yana, kendi çocukluğumu düşünüp, üzülür oldum tüm çocuklara. Hep dilimde aynı mırıldanma... Biz büyüdük ve kirlendi dünya....