İşe Giden Anne Zihni

 
   Böylece 2 kuzuyu bırakıp işe gitmenin ilk bir haftası geri de kaldı. İlk gün evden çıkabilmekmiş asıl mesele. Gerisi geliyor dostlar. Onca melankolik işe başlama yazısından sonra işe dönecek annelerin içini rahatlatayım dedim.

   Hafta da tek gün olan izin günüm bugün. Saat 5 te uyandım. Uykuya açım.  Şikayet etmem gerekirken, tadını çıkarmaya çalışıyorum. Kızım henüz uyuyor. Oğlum la 2 saattir oynuyoruz.

  Narin bünyem bir hafta içinde soğuklara dayanamadı. Nezle olmak üzereyim. 2 saattir hem oyun oynayıp, hem de bugün evi temizlemem, alışveriş yapmam, çocuklarla dolu dolu vakit geçirmem gerektiğini düşünüp duruyorum.

   İşe gitmenin en zor kısmı, herşeye yetmeye çalışmak. Kendimi bir hafta da yorgun ve ziyadesiyle uykusuz hissetmeye başladım. Ama henüz bu durum enerjime yansımadı. Umarım hiç bir zaman da yansımaz.

   Şu sıralar herşeyin iyisini düşünüp, her küçük şeyle mutlu olmaya çalışıyorum. Uzunca bir aradan sonra iki çocuk annesi olarak işe dönmek bende travma yaratır, dayanamam sanıyordum. Ama şimdilik öyle olmadı. İnsan ağır stresli, yoğun koşullar altında çalışıyor olsa da işi de özlüyormuş, henüz randımanlı çalışmaya başlamadım. Doğum izni sonrası bir geçiş süreci yaşanıyor bizim iş yerinde. Ama o havayı solumak bile, annelik dışında başka yetkinlikleri olduğunu hatırlatıp iyi geliyor insana. Ev içerisinde de net bir düzen oluşturamadık daha, yani kuzuların yatış ve kalkış saatleri oldukça erken, onların düzenini bozmadık. Şimdilik aşırı uykusuz kalarak ben onlara uyum sağlıyorum. Zamanla değişiklikler olur herhalde.

   Bu durumda şu an için kuzulara annemin bakmasının da etkili bir rolü var. Bakıcı ile yola devam etme zamanı geldiğinde başlayacak sanırım kaygılar ve sorunlar.

   Tanımadığım birine canlarımı emanet etme fikri beynimi kemiriyor düşününce. Aklımda hep onlara nasıl davranacağı, ne kadar ilgileneceği.

  Umarım kaygılarım gün gelip çattığında, huzura dönüşür. Bol şansa ihtiyacım var dostlar. Aklınıza gelen her fırsatta bana şans dilemeyi unutmayın.