Oyuncak Değil Oyun Arkadaşı

    Kızım doğduğunda yılların özlemi ile, anlamayacak kadar küçükken koca bir sepet, oyuncakla dolmuştu bile. Şimdi iki buçuk yaşında. Evde boş alan yok gibi hissediyorum son günlerde.

   İlgisi olsun olmasın, dayısı , babası, anneannesinin sürekli aldığı oyuncaklar. Pek te gerekli değil aslında. Çünkü çocuklar basit bir kumaş , kağıt, tencere, tava aklınıza, hayal gücünüze kalmış herhangi bir nesne ile saatlerce oynayabiliyor. Yeter ki siz onlarla oynayın. Hep yanlış bulsam da fazla oyuncak almayı, işe başladığım ilk dönemler de sırf vicdan meselesi yapıp, hergün iş yerinin çevresinde bugün ne alsam da eve gitsem diye dolandığım çok oldu.

   Neyse ki uzun sürmedi bu durum, alışkanlığa dönüşmeden, dönüştürmeden kendime geldim. Oyuncakları Gülsu'nun ilgisini çeksin de özlesin diye 5 parçaya bölüp, kalan 4 parçasını ayrı ayrı sepetlerle saklıyorum, uzun süredir. Bir süre odasındakilerle oynayıp, sıkıldığını hissettiğim de diğer sepetlerden biri ile yer değiştiriyorum odadakileri. Bu yöntem evdeki yığını epey azalttığı gibi , bir süredir oynanmayan oyuncaklara da  ilgiyi arttırıyor.

    Şimdilerde fena taktım oyuncaklara. Ne kadar fazla şey almışız, en kötüsüde niteliği yok çoğunun saçma sapan nesneler. Tamam bir çoğunu yeni anne-baba olma hevesi ile düşünüp, araştırarak aldık ama yine de fazla ve gereksiz şey dolu etraf. Atsan atılmaz, satsan satılmaz. Bir sürü de kitap çoğu henüz yaşına uygun bile değil.

  Harcadığıklarımız da hesaba katılırsa bir servetle evde boş boş yaşayıp gidiyoruz. Siz siz olun aynı hataya düşmeyin diye bu yazım. İlk bebekte deneyimsiz ve fazlaca hevesli oluyor insan.

   Geçenlerde bilmem nerde, bilinen bir oyuncak mağazasına indirim nedeniyle nasıl sabah saatlerinde sıraya girdiğini anlatıyor arkadaşım. Henüz kızı 4 aylık :)
Desem ki, yapma etme, hevesi kırılacak. Demesem  1 yıl sonra benim gibi hızla artan bir oyuncak yığınında kaybolacak.

  Konuyu evirdim çevirdim, evdeki yığına getirdim. Sonra da yakın zaman da herkese çocuklar için oyuncak alma yasağı getireceğimi söyledim.

   Söyledim, rahatladım.

   Kimseler düşmesin aynı hataya, hayır, oyuncak zeka geliştirmez, yok öyle bir şey, çocukla beraber oynamak gerekir. Minik bebeği olanlar, bir süre sonra anlarlar dediklerimi. Sen alıp oynasın diye şekilden şekile girersin, o bakmaz bile gözlerini diker sana, mimiklerini izler, bir kağıt parçası ile, bir kaşık ile saatlerce oynar. İlk zamanlar da büyüdükçe değişir diye düşünürsün, değişir elbette, ama alacak oyuncağı oturup kendi kendine oynayacak ta gelişecek gibi bir düşünceye aman haa kapılmayın.

  Ne kadar ekmek o kadar köfte kıvamında bu işler. Sen ne kadar oturup oyuna katılır, konuşur, ilgiyle yaklaşırsan o kadar karşılık alırsın. Bizde durumlar böyle oldu.

   Mutlaka şu oyuncağı aldık ta bunu öğrendi diyenler olacaktır. Benim de kendimce tavsiye ettiğim, oynamaktan keyif aldığını düşündüğüm bir çok oyuncak vardır. Ama oyuncaktan medet ummayın.

   Tamam. Kabul. Gerçekten her çocuk farklı. Gelişimi de öyle.  Benim kızım uçak ve arabalarla oynamayı seviyor mesela. Başka bir çocuk sevmeyebilir. İlgi meselesi.
Konunun özü oyuncak gerekli değil, oyun arkadaşı gerekli çocuklara.

 Her çocuğun oyun zamanı bol olan oyun  arkadaşı olmasını dilerim.